elke dag een bericht

parallelle levens

irma — Sun, 05 Feb 2012 17:52:43 +0000

De wonderlijkste omschrijvingen kom je tegen op internet, van levens waarvan je vermoedt dat ze makkelijk anders hadden kunnen lopen als internet niet bestaan had. In één ervan lees ik, een levensbeschrijving van nauwelijks honderd woorden – ‘het liefst leest Mark de hele dag boeken, maar daar is geen droog brood mee te verdienen.’ De tekst eindigt met de mededeling dat hij de website (waarop de tekst staat) ontwierp en bouwde. a. Internet wordt gemaakt, het is er niet vanzelf. b. We kunnen ons leven vergelijken met de levens van anderen of met dat van onszelf in andere omstandigheden.

houd een achterkamer voor jezelf apart

irma — Fri, 03 Feb 2012 22:00:58 +0000

Wees sociaal: leef met anderen.
Ontwaak uit de slaap der gewoonte.
Wees gematigd.
Bewaak je menselijkheid.
Doe iets wat niemand eerder heeft gedaan.
Ga op reis.
Doe je werk goed, maar niet té goed.
Filosofeer alleen bij toeval.
Reflecteer op alles; betreur niets.
Geef de controle op.
Wees gewoon en onvolmaakt.
Laat het leven zijn eigen antwoord zijn.

Hoe te leven, een leven van Montaigne in één vraag en twintig pogingen tot een antwoord, Sarah Bakewell

twijfel aan alles

irma — Thu, 02 Feb 2012 22:00:47 +0000

Ik denk dat ik vier keer per uur mijn mail check, het blijkt vijftig keer, en bijna altijd vergeefs, ergens tussen 1995 en 2011 zijn de mails op wonderbaarlijke wijze uit mijn bestaan verdwenen, ik krijg nauwelijks nog mail, ik krijg wel veel persberichten. Kunst kijken is een innerlijke ervaring. Maakt eenzaam. Nou ja, bepaalde kunst. Sommigboek. En nu lees ik dat het idee van innerlijke ervaring, van zelf, van een zelf, een modern besef is. Een vergankelijk kader. – Bronnen van het zelf, Charles Taylor

maak gebruik van trucs

irma — Thu, 02 Feb 2012 11:27:53 +0000

Een zin teruglezen doe ik graag, aanstrepen doe ik niet, netzomin als rugbreken, ik heb mijn boeken het liefst als ongeschonden maagden, ik moet het hebben van overschrijven of er iets over schrijven en zo die zin in mijn leven smokkelen, en dat is wat overblijft. De dichter spint zijn web en toch is hij niet de spin, maar de vlieg. – Lees dat en herlees dat, Rein Bloem

overleef liefde en verlies

irma — Wed, 01 Feb 2012 14:15:11 +0000

Een eekhoorn leeft van de voorraden die hij heeft aangelegd. Op gure dagen blijft hij op zijn nest. Om aan zijn vijanden te ontkomen rent hij spiraalsgewijs omhoog tegen een boom. Hij ziet steeds hetzelfde, steeds hoger, draait almaar rondjes, maar is daar op dat moment niet mee bezig. Hij houdt geen winterslaap, zou dat wel graag willen.

We vullen databases met onszelf. Zo kijk ik naar deze tijd. Ik weet niet waarom anderen het doen, ik doe het voor de barre tijden die gaan komen, ik verzamel de voorspoed, het teveel, de overvloed. Ik vind Laura van Dolron heel goed. Douglas Coupland. John Cowper Powys. Joan Didion.

lees veel, vergeet het meeste wat je leest en wees traag van geest

irma — Tue, 31 Jan 2012 21:59:54 +0000

Opnieuw Laura van Dolron. In de voorstelling The best of Laura zit een scene waarin ze Sartre de les leest. De hel dat is de ander, daar gaat niemand aardig van doen, zegt ze, dat troost niet, zo werkt dat niet met taal. Net zo min als een gebrekkig inzicht tot norm verheffen. Nergens schoonheid zien, enkel leegte en eenzaamheid, wil niet zeggen dat schoonheid niet bestaat. Frambozen met haren. Een glad mannegezicht met één litteken. Katten die vanaf drie weken geleerd hebben om hun nageltjes in te trekken en dan met bokshandschoenen met je stoeien. Theater lijkt me een deprimerend, geestdodend medium als je denkt, twijfelt en reflecteert zoals Laura van Dolron. Avond na avond boos worden op Sartre. Het moet haast wel dat ze iets wil geven, behalve geest. – The Best of Laura, Oud & Nieuw, Frascati

word geboren

irma — Mon, 30 Jan 2012 12:26:37 +0000

‘Volgens mij lees je een biografie om twee volslagen tegengestelde redenen,’ schrijft Hermione Lee. ‘De ene is: lijkt dit op mijn leven? en de andere: hoe anders is dit leven dan het mijne?’ Ik weet het niet. Het gaat me niet zozeer om het beschreven leven, zo’n leven bestaat voor het overgrote deel uit ‘totally irrelevant happenings’ (John Cowper Powys), het gaat me erom hoe het gedaan is, welk verhaal iemand construeert om in het reine te komen, hoe iemand zich erdoor sleept (= wat hij weglaat). Misschien houd ik daarom van autobiografieën: het beschreven leven is het zijne, de schrijver zijn eigen gevaar. Voor je het weet tol je rond in allerlei gedachten en redeneringen.

wees aandachtig

irma — Sun, 29 Jan 2012 12:26:41 +0000

maak je geen zorgen over de dood

irma — Sat, 28 Jan 2012 21:59:20 +0000

Gisteren trof ik op het tuinpad een dode muis. Je kunt zelf niet kiezen welke gebeurtenissen indruk maken, ik kan wel de neiging bevechten om zulke toevalligheden tot symbool te maken. Muis is muis, dood is dood, mijn wanhoop is mijn wanhoop; lees maar, er staat wat er staat. Halverwege dit jaar heb ik een haag van wilgetakken gemaakt, met boomstammetjes, stenen, mos en metaaldraad waar onkruid omhoog kan kruipen. Vermoedelijk kwam de muis daar uit een holletje en toen de kat. Elk ingrijpen heeft consequenties. Ik kan beter niet teveel doen, niet teveel willen. Er zou, en dat is een sprankje, sprake kunnen zijn van een klein hartaanvalletje, terwijl de kat lag te niksen in de zon. Alles is toeval, het had ook anders kunnen lopen.

hoe te leven?

irma — Fri, 27 Jan 2012 18:50:12 +0000

Ik zit met een boek op schoot, verderop, waar het fietspad een bocht maakt, is een sloot en daar zitten ganzen en eenden en kippen. Ze blokkeren het fietspad al zullen zij misschien ervaren dat ik dat doe wanneer ik langsfiets. Het zijn exotische types en het zijn er steeds twee. Ganzen met een zwarte kop, eenden met een blauwbruin lijf, twee kippen met pluimachtige veren. De beesten versperren de weg als je haast hebt en je zou bijna denken dat het verspreiden van haast hun functie is, want ze gaan pas uit de weg, als je aandringt of geen vaart mindert. Dit kun je dus doen – iets Ark-van-Noach-achtigs. Iemand heeft pluimvee en eendachtigen verzameld en ze daar neergezet als kunst in de vrije ruimte, ik kijk er graag naar. Ze scharrelen. Ze liggen. Ze wachten op ijs en weder en dan komt hij met warme pannen hete mais naar buiten. Ik vraag me af of ze gaan paren.