elke dag een bericht

out-of-office

irma — Mon, 06 Sep 2010 07:00:05 +0000

Ik vind het troostrijk dat twee macs elkaar zachtzoemend berichten sturen, mailtjes die niemand leest. Permanent vacation heet het werk en het bestaat uit duizenden en duizenden automatisch gegenereerde out-of-office replies, die zich blijven ophopen in de mailbox. – Cory Arcangel in NIMk (2009)

volautomatische grasmaaier

irma — Sun, 05 Sep 2010 07:23:51 +0000

Mijn vader heeft een grasmaaier die ook als hij niet thuis is grasmaait. Wonderlijk om hem bezig te zien terwijl mijn vader erbij staat en wij ernaar kijken. Mooie, lange, rechte zwembadbanen trekt hij niet, hij jaagt kriskras door de tuin, in een nauwelijks te doorgronden algoritme – al deinst hij terug voor randen, zand en steen en gaat hij na gedane arbeid braaf aan de accu liggen. Daar tref je hem als een trouwe hond slapend in zijn mand. Hij doorkruist het idee dat grasmaaien saai en zwaar werk is, een terugkerend karwei dat behalve de tuin ook de geest ordent. En dat mijn vader dat doet.

ethiek van de aandacht bij simone weil

irma — Sat, 04 Sep 2010 06:56:07 +0000

Niet: waartoe?
Maar: vanwaar?
Je doet niet iets vóór iemand.
Je zet iemand niet in de derde naamval.

de koning buigt, de koning moordt

irma — Fri, 03 Sep 2010 07:32:28 +0000

Ik lees De koning buigt, de koning moordt en ben ervan overtuigd dat ernst niet een keuze is van een schrijver, maar een plicht, dat woorden ernst opeisen (ironie is voor de verveelde, postmoderne mens) en dat als woorden niet toereikend blijken – want gevaarlijk, leugenachtig of eenvoudig niet bestaand (Herta Müller leefde in de dictatuur onder Ceauşescu) – dat ernst gaat zitten in wat rest: gebaren en voorwerpen. Zo wordt een zakdoek alles. Houtkrullen. Een nachthemd.

Ik sta de volgende dag in de boekwinkel, lees een passage uit De vos was de jager – begerig, hongerig, hoewel/want nog vol van De koning buigt. ‘De kat krijgt elk jaar jongen. Die zijn gestreept, net zoals zij. Ze eet ze meteen op, zolang ze nog glibberig nat en blind zijn. De kat rouwt een week nadat ze haar jongen heeft opgegeten. Ze zwerft over het terrein. Plat is haar buik, de strepen zijn zo smal dat ze overal doorheen en overal langs kan. Als de kat rouwt eet ze geen vlees. Alleen jonge grassprieten en de rand zout op de trap van het achterterrein.’

Ik ben veranderd. Zomaar wat opschrijven is ridicuul geworden. Zomaar wat leven.

In De koning buigt, de koning moordt staat taal centraal: ‘taal als instrument van overheersing en onderdrukking, maar ook als mogelijkheid tot zelfbehoud en verzet. Zo ontstaat een indrukwekkend en scherp beeld van een leven onder totalitaire omstandigheden en van de literaire weg die Herta Müller als reactie daarop consequent heeft gekozen.’ Uitgeverij De Geus.

locatie, locatie, locatie

irma — Thu, 02 Sep 2010 08:49:00 +0000

Mijn broer doet in onroerend goed – lyrische naam voor prozaïsche activiteit. Drie dingen zijn belangrijk: locatie, locatie, locatie. Ik zit in een stoel in de tuin. In de struik naast mij zit op ooghoogte van ons allebei een spin. Wat schetst de verbazing, dat wil zeggen welke eigenschap zoek ik niet achter dieren: de spin ontmantelt zijn web. Eén voor één haalt hij de draden uit – netjes en geduldig rolt hij ze op – tot er leegte is waar een kwartier geleden een web was. Dan trekt hij nieuwe draden. Op dezelfde plek verschijnt een web en krijgt mijn broer gelijk.

de vertaler

irma — Wed, 01 Sep 2010 08:58:46 +0000

Het lijkt me goed dat we vertalers niet kennen. Dat we niet weten wie Ria van Hengel is (De koning buigt, de koning moordt – Herta Müller). Dat ze de woorden begreep en omzette, maar niemand is. Dat ze zich ophoudt in de coulissen van een boek. Een vertaler verstoort de illusie dat we een-op-een zijn met een lievelingsschrijver.

vormrijm

irma — Tue, 31 Aug 2010 09:52:32 +0000

Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, droegen moeders op tennisbanen bolletjes aan hun sokken. Die popten dan bij de hak boven de rand van hun schoen. De bolletjes waren meestal roze of babyblauw. How the hell did that happen? Superonhandig, vooral op rode gravel, die altijd in sokken gaat zitten, langs die rand – en die je op zijn heetst moet wassen. Het was de tijdgeest. Op de kleuterschool werden we in die jaren verplicht pomponnen te knutselen: kartonnen rondjes te knippen (de diameter van het karton bepaalde de diameter van de pompon): gekleurd breigaren rond twee van zulke rondjes te spannen (die lagen inmiddels – toen je even niet keek gebeurde dat – op elkaar met een klein gat in het midden): doorgaan tot je helemaal rond was: langs de omtrek garen losknippen: klaar. Als ik kinderen had ging ik dat vandaag met ze doen. Of op zoek naar een lege parkeergarage en hard rondjes rijden, schreeuwend, met het raam open.

hellend vlak

irma — Mon, 30 Aug 2010 08:31:13 +0000

Ze toont een vakantiefoto van het landschap waar we waren, met een weg die we wilden bewandelen, wat niet lukte, vanwege hevige steenslag. De weg – een rotsachtig pad – was afgezet met een hek en waarschuwingsborden en roodwit lint. Ze toont ook een tot bijnaperfectie uitontwikkeld kloongereedschap in Photoshop: contextgevoelige fill, aangeduid met een schattig pleistertje. Beetje dippen en klikken en het hek heeft er nooit gestaan, het waarschuwingsbord en het lint ook niet – kortom, ze toont me de foto van de wandeling die we nooit gemaakt hebben, in het landschap vóór de steenslag. Als je ervan uitgaat dat in elke technologie een verlangen huist – dat elke machine bezield is – dan bemint Photoshop het idee dat alles moeiteloos herstelt, omkeerbaar is. Dat is tijdreizen.

ajax

irma — Sun, 29 Aug 2010 12:00:40 +0000

Ik was voor de tweede keer in een voetbalstadion. 6. Voorafgaand aan de wedstrijd kreeg Luis Suarez twee voetbalschoenen voor de 100 goals die hij had gemaakt voor Ajax. Die kunnen naast het vergulde babyschoentje op de schouw. 7. Met een verse baby liep hij naar de middenstip. Het ingebakerde meisje – zorgvuldig in de armen geklemd – droeg een ajax-shirtje (alwetende verteller). Suarez toonde de baby, liep naar de rand van het veld, daalde af in de catacomben, sprintte met lege handen het veld weer op zodat hij precies op tijd was voor de aftrap. 8. Vlak achter de goal verschenen drie meisjes met een koffiekar. Ze schonken koffie aan ieder die daar zat. De drie wierpen geen blik op de grasmat, ook niet toen ze weggingen, terwijl daar juist een vrije trap genomen werd. 9. Een steward in rode jas, een meisje uit Amsterdam Zuidoost, kreeg van Randstad Uitzendbureau 8 euro per uur om met haar rug naar het veld te zitten. Ze werkte die avond van zes tot elf. 10. Ze wist ook niet waarom na afloop geen 50 ballen het publiek ingetrapt werden hoewel de stadionspeaker dit beloofde – ‘Bij elke gewonnen thuiswedstrijd. Namens de sponsor.’ – en hoewel wij daar op wachtten. Dit vormde een teleurstelling. 11. Bij de muil van de ondergrondse garage en bij de parkeerautomaten stonden frisse jonge mensen behulpzaam parkeertickets aan te reiken en op knoppen te duwen. Ze stonden bij elke ingang, bij elk apparaat. En weer toen we weggingen. Hemelse logistiek op zo’n avond. 12. Efficiënte liturgie. Dienende ballenjongens en warmlopen langs de zijlijn. Groene magische grasmat. Gezang.

reconstructie

irma — Fri, 27 Aug 2010 22:00:35 +0000

Onwezenlijke televisie. Ferdie Elsas loopt als Ferdie E. met een alpinopet door een herfstachtig bos. Naast hem loopt een man. Op een gegeven moment gebaart Ferdie Elsas de man stil te staan. Hij haalt een wapen met afgezaagde loop en geluiddemper uit zijn borstzak. Dat lukt niet, gerommel met kleding, het duurt even. Al die tijd blijft de man staan, blik naar voren. Ferdie Elsas richt het wapen op het achterhoofd van de man. De man zakt door de knieën en valt in het gebladerte. Ferdie Elsas bekijkt de contour van het lichaam. Hij tekent een gat af dat ongeveer dezelfde contour heeft, met de knik van knieën erin. Hij begint te graven. Na een half uur – twintig minuten kan ook – rust hij uit. Hij drinkt een imaginair glaasje sinaasappelsap en rookt een shaggie. Hij snijdt op een plankje een pink af. Hij stopt het in een thermoskan gevuld met ijsblokjes. Te vol. Hij haalt enkele ijsblokjes uit de kan. Hij verwijdert de bril van de man. Rolt de man om – het gat in. Hij loopt weg in de richting van een blauwe auto aan de rand van het bos. Tussen de bomen rennen rechercheurs om buiten beeld van de camera te blijven – ook naar de blauwe auto. Er was één goede kans op ontsnapping, op het moment dat de man in de bijrijderstoel werd geduwd. De auto stond in een woonwijk – er liepen een stuk of zes omstanders in de buurt, het was klaarlichte dag. Ferdie Elsas loopt om de auto, wil de man vanaf de achterbank boeien, leunt voorover. Gedoe met handen achter de stoelleuning, gedoe met een kettingslot van de HEMA. Nu! Ren nu weg, schreeuwden wij tegen het beeldscherm. Klamp die omstanders aan! Tot wij ons realiseerden dat die omstanders rechercheurs waren. We gruwelden in onze bedjes.