dagboek

Ik lees graag dagboeken om te kijken waarmee iemand een dag vult, is dat met gedachten, gemoedstoestanden, observaties, mensen, ontmoetingen, dingen, roddel, taal, politiek, eetgedrag? Wat wordt bewaard? Ik weet nu dat Joyce Carol Oates soms leeft op één appel per dag en dat ze een hekel heeft aan critici: [...] ‘it seems that criticism is somehow beside the point. Just look, listen, regard, admire; and be grateful. And then to go on to another writer, another artist.’

Ik heb niet de illusie dat je door het lezen van een dagboek een persoon van vlees en bloed werkelijk leert kennen, al is het maar omdat woorden afstand scheppen en schrijven achteraf gebeurt, nooit terwijl het leven geleefd wordt. Een dagboek is fictie, een maaksel, constructie. Een ik valt ten prooi aan onder- en overdrijving, zelfmedelijden en -haat. Of soms wil de taal iets. Je leert een personage kennen.

Een dagboek is – en naar die mogelijkheid verlang ik vooral – een mogelijkheid: zo zou je kunnen leven (denken, reageren, voelen, beschrijven, onthouden, selecteren) als omstandigheden – tijd, plaats, handeling – en karakter anders waren. Het opent iets. Zelfs als we in de beste van alle mogelijke werelden leven betekent dat niet automatisch dat we in de meest aantrekkelijke van alle mogelijke incarnaties rondlopen. Er zijn zoveel zielen. Iemands dagboek toont er één.

About this entry

You’re currently reading “dagboek,” an entry on elke dag een bericht

Published:
2.13.11 / 1pm
Category:
literatuur
Tags: