google spy

Fascinerend aan Google Maps is dat je op iemands dakterras of in iemands achtertuin kunt kijken. Met als toefje slagroom: het gele poppetje dat je in zijn nekvel kunt grijpen en op straat gooien, waarna je ongehinderd door allerlei ramen naar binnen kunt gluren. Zo zag ik dat mijn broer een schilderij aan de muur had hangen voordat ik dat schilderij aan de muur heb zien hangen. Google Maps is een uitermate behulpzame dienst. Je komt niet langer voor verrassingen te staan.

Mij fascineert het voyeurisme waartoe Google Maps aanzet, het spionagegedrag dat Satellietview uitlokt. En de foto’s zelf. Er komt natuurlijk een moment dat het sneeuwt en regent op die foto’s. Dat die beelden live zijn. Dat je jezelf ziet zitten in bovenaanzicht. Of als je pech hebt – en waarom zou je geen pech hebben? – van voren, verschrikt opkijkend, starend in de koplampen van Google’s streetviewkarretje. Verstijfd. Gele mannetje bonkend op je ramen.

Dan zal het ook nacht worden.

Midnight van Olia Lialina en Dragan Espenschied is gebaseerd op Google Maps al kun je geen straatnamen invoeren of routebeschrijvingen printen. Je ziet niks, of wacht, dat is slordig gekeken, je ziet een zwart vlak – #000 – met daarop het navigatiekruis van Google Maps, de oude versie uit 2006, recht en hoekig, toen vormen nog niet afgerond waren. Onder het zwart van Midnight vermoed ik ergens de wereld, in diepe slaap gehuld, voordeel van zwart. Als je op de navigatiepijlen klikt ontsteekt de browser kleurig siervuurwerk. En als je de slider versleept om in of uit te zoomen bliksemt het op het scherm. Het leukste zijn de pijltjes en slidertjes zelf: die veranderen in retro-web-icoontjes uit de laat-negentiger jaren, toen je spioneerde op homepages en rondkeek in broncodes. Tegenwoordig bouw je zelf niet meer. Je kiest een achtergrondfoto en –kleur of zelfs dat niet (Facebook).

Je verzamelt een reeks bidprentjes aan de muur.

Terwijl ik dit schrijf, lig ik te rillen in mijn bedje. Ik krijg de wereld niet meer klein. Het volle gewicht drukt op me: de overheid komt niet met spotjes over jodiumpillen inslaan, onder de tafel zitten, ramen en deuren gesloten houden. Ik moet zelf iets tegen de dreiging verzinnen. Ruis veroorzaken. Terugflitsen. Vitrage voor de ramen hangen. We hebben iemand nodig die Googleville optuigt: grote façades, fotoprints voor kantoorgebouwen en manshoge uitgeknipte mensfiguren (Tati/Playtime). De flikkerende navigatiekerstboom van Lialina/Espenschied is alvast iets. Zolang ik daarop klik weet Google niet wat ik zoek.

About this entry

You’re currently reading “google spy,” an entry on elke dag een bericht

Published:
11.12.10 / 12pm
Category:
internet
Tags: