competentiegericht leven
Ik muis, ik typ op een toetsenbord, ik klik, ik zit een stoel – ik leef dus in de verleden tijd. Ik ben alleen op de wereld, ik heb geen iphone, iedereen om mij heen wel, ik ervaar onrust. De wereld raast voorbij, en ik heb er geen weet van, ik moet wachten tot ik thuis ben. Onderweg kan ik niks. Mijn telefoon kan de wegenwacht alarmeren als ik met pech langs de weg sta, dat is alles. Band verwisselen – een klusje van niks – lukt niet in de stress van de vluchtstrook. Auto’s die langsrazen en je aan je haar over het asfalt meeslepen (geïnternaliseerde angstgedachte, jaren geleden ingefluisterd door de opzichters in de werkplaats van de opleiding Industrieel Ontwerpen: lang haar trekt je zo de frees-, boor- en plaatbuigmachines in, lang haar is onwenselijk, lang haar is waarom jij dit niet kunt en nooit zul kunnen).
Een band wisselen is een vaardigheid voor ieder binnen handbereik, maar je hebt er niks aan, het wordt een theoretische vaardigheid als je haar niet ter plekke, in koelen bloede kunt inzetten – alleen thuis, op de inrit, alle tijd, skyradio.
Comments are closed
Comments are currently closed on this entry.