centrifugaalkracht

In een lokaal van de Rietveldacademie zag ik het afstudeerwerk van Zoro Feigl: een grote draaiende bak die suikerspinrag de ruimte injoeg. De draden vlogen in het rond, het spinrag hing in Feigl’s haar, roze plakspul lag op de vloer, suiker kleefde op zijn schoenen – kortom, als je het lokaal betrad sprong het glazuur je van de tanden. Af en toe schepte Feigl met een zilveren koffiekan verse suiker van de vloer en kieperde die in de bak. Ventilatoren deden de rest. Zoiets maakt vrolijk. Vooral de gedachte dat iemand na afloop dit lokaal heeft moeten schoonmaken. Drie jaar later hangt van Zoro Feigl een roterend, flapperend dekzeil in een oude industriehal in Amsterdam Noord. Het zeil zwiept om zijn as, aan een ketting, het golft boven de opeengepakte kunst die eronder staat. Door je oogharen lijkt het zeil te zweven. Eenmaal tot stilstand gekomen heeft het de vorm van een grote, geplooide, groene lampekap. ‘Dit is nu de Nederlandse beeldhouwkunst,’ schrijft het persbericht. Kunst is een ongrijpbaar raadsel. Alles ketst erop af. Dat is een belangrijke waarde ervan. Met het mes op de keel: Zoro Feigl beeldhouwt met centrifugaalkracht, spierballen en veel lawaai. Benieuwd hoe het verder gaat. – Beeld Hal Werk, Amsterdam Noord

About this entry

You’re currently reading “centrifugaalkracht,” an entry on elke dag een bericht

Published:
9.13.10 / 11pm
Category:
kunst
Tags:
,