pelgrimstocht

Vorig jaar wandelde ik langs de River Ouse waar Virginia Woolf in 1941 haar zakken vol stenen stopte en verdronk.
Het huis van Virginia Woolf is af en toe open voor publiek. De bovenverdieping niet en dat is jammer, want daar leefden de Woolfs. Er zitten huurders in, zo bleek tijdens een bezoek aan Monk’s House in de winter – toen het huis dicht was en het poortje naar de tuin open, en ik wist dat ik in de zomer terug moest komen – de tuin in bloei, kikkers in de vijver, de parkeerplaats vol touringcars.

Virginia Woolf ging dus dood in 1941, Leonard Woolf 28 jaar later. Na zijn dood trof men in Monk’s House de ene kamer vol appels, de andere vol boeken. Het stonk er naar katten. Die fokte Leonard, zo vertelde een suppoost, out of the blue. Ik probeerde te achterhalen of de suppoost maar wat zei (het is tenslotte nogal wat om daar de hele dag te staan en honderden woolf-pelgrims langs te zien schuifelen), maar ik kwam niet veel verder. Dat Leonard tuinierde en cactussen kweekte was waar, dat wist ik van internet, dat niet zozeer liegt maar de boel zo’n beetje verklapt – wat anders is, namelijk waar je om vroeg, door zelf te klikken. Maar katten?

Toch heeft de National Trust niet dát huis opengesteld voor publiek – geen appels, geen boeken, geen geur van kattenpis. De kamers zijn opgeruimd, de vloer is geboend, de nonchalance zorgvuldig nagebootst: een bureautje met daarop een brief, drie postzegels in een bakje en een stoeltje waarvoor Vanessa Bell bekleding ontwierp (toen Laura Ashley dat bij een van de eerste rondleidingen zag vrijwel meteen gekopieerd). Je mag het tafereel niet fotograferen – op de ansichtkaart die verkocht wordt is de brief weg, het bureau leeg, de stoel verschoven.

Het tuinhuis, waar Virginia Woolf schreef, kun je wel fotograferen, daar is niemand en bovendien kom je niet over het Kanaal gevaren om onverrichterzake huiswaarts te keren: blauw papier, bril, pennebakje – de attributen in een schrijversleven. Ik geloof het graag. Ik wil geloven, daarom ben ik hier. De appels, boeken en krioelende katten krijg ik niet uit mijn hoofd, voor het tuinhuis moet ik steeds opnieuw naar de foto kijken.

About this entry

You’re currently reading “pelgrimstocht,” an entry on elke dag een bericht

Published:
4.23.09 / 1pm
Category:
leven
Tags: