autorai

‘The history of civilization,’ zo heeft Geoffry Scott opgemerkt, ‘leaves in architecture its truest, because its most unconscious, record.’ Als dat waar is geldt het nog sterker voor de automobiel; het inzicht dat onder die naam in de laatste jaren van de negentiende eeuw en in de eerste helft van de twintigste een aantal werkelijke kunstwerken is ontstaan wint langzaam terrein. – De archeologie van de auto, Rudy Kousbroek

Ik kan de laatste tijd geen bericht meer beginnen zonder te citeren. Vermoedelijk eindig ik dit log met het overtypen van een boek (Moby Dick). Elke verbastering van andermans woorden, elke interpretatie, elk herkauwen van andermans ideeën tot iets van mezelf, doet afbreuk aan de inspiratie die eenvoudig lezen teweegbrengt. De dingen zijn zichzelf genoeg.

Ik bezocht de autorai.

Virginia Woolf schreef ooit over verkeerslichten. Dat ben ik nooit vergeten hoewel ze toch beduidend vaker over schrijvers en schrijven schreef – je weet eenvoudig niet wat je later, oud en grijs en bibberig in een verzorgingshuis, onthoudt; wat aantrekkelijk is om nog eens aan te klikken: een plaatje van een DAF of een kunstwerk van Piet Mondriaan. (Kun je dan nog muizen? Zijn er nog verzorgingshuizen?)

Virginia Woolf logde over verkeerslichten omdat die zojuist waren uitgevonden, waardoor je je weer eens realiseert: de wereld waarin we rondlopen is ooit nieuw geweest. Tegelijkertijd verandert ze nauwelijks, alle rotondes die nu verkeerslichten vervangen ten spijt. Blijkbaar willen we gedrag reguleren, de mens disciplineren. (Wie we is, is mistig als altijd. Een gebrek aan precies schrijven.)

De auto is één van de dingen waarvan ik me niet kan voorstellen dat hij in de toekomst zal bestaan, althans niet in de asociale vorm die hij nu heeft. Asociaal omdat er maar vier mensen in kunnen, die ook nog eens toevallig naar dezelfde plek moeten, anders heb je er niet veel aan.
Het kostte bij de autorai 24 euro om twee uur te parkeren, en hoewel ik probeer te vermijden om over katten en geld te loggen, wil ik toch vastleggen dat je voor dat geld genoeg luxe blikjes kattevoer kunt kopen om je kat een halve maand heel tevreden te houden.
De organisatie had buiten een soort DAKAR woestijn aangelegd, waar fourwheeldrives overheen reden, en daarvan kreeg ik tranen in mijn ogen. Zand strooien midden in een stad. Ik vond het zo schattig en onzinnig en toonbeeld van tijdgeest en prachtig, midden in Amsterdam.

About this entry

You’re currently reading “autorai,” an entry on elke dag een bericht

Published:
4.15.09 / 5pm
Category:
taal, lezen, schrijven
Tags: