schoonheid

‘What becomes beauty is what people have been spoon-fed over a longer period of time,’ schreef iemand. Omdat het me in deze tekst te doen is om wat gezegd wordt en niet om wie het zegt, is iemand prima. Het maakt het gezegde tot een soort uitspraak-zonder-afzender en dat is aangenaam (algemene waarheid wilde ik schrijven, maar dat gaat misschien wat ver).

Het is alsof de uitspraak meer moeite moet doen om te overleven, en dat ook moet blijven doen wil hij in de toekomst blijven bestaan. De uitspraak kan het immers niet van zijn eigenaar hebben en wordt er in mijn ogen sympathieker door (vooropgesteld dat sympathiek zijn een predicaat is dat betrekking kan hebben op iets abstracts.)

Hoe zit dat? Ik moest denken aan het volgende: Een vogel in de lucht is altijd sympathiek, en dat komt omdat vogels allemaal hetzelfde zijn. Een vogelspotter zal het met deze beweringen ongetwijfeld oneens zijn, en een lezer wellicht met de gebruikte logica, maar om mijn punt te maken moet ik even op de ingeslagen weg door. Zodra je in een zwerm vogels een afzonderlijk, specifiek exemplaar onderscheidt, hef je de zwerm op – en het is me juist om die zwerm te doen. De zwerm is mooi.

Lees voor vogels woorden, en de alinea opnieuw, maar dat had je al lang door.

Schoonheid is dus gewenning.
Schoonheid is iets voor babies, of voor een geliefde.

En ook:

Bijna nooit zie je een vogel in de lucht
zich bedenken, zwenken, terug.

Woorden wel.

About this entry

You’re currently reading “schoonheid,” an entry on elke dag een bericht

Published:
7.20.08 / 2pm
Category:
taal, lezen, schrijven
Tags: