mooiste wat ik zag in 2008*

Whitney Houston is bezweet. Ze zingt vol overgave. Ze kermt. Ze haalt uit. Bij elke ‘I’ legt ze haar hoofd iets verder in haar nek, bij elke ‘you’ druppelt meer zweet naar beneden. De camera zoomt in zodat we geen enkele emotie missen. Whitneys stem begint te trillen. Ze grimast. Afwisselend slaat ze haar ogen neer (daarbeneden zit ergens publiek) en kijkt ze omhoog (daarboven wil ze heen). Het is goed dat al dat zweet en die grimas en die emoties niet weggephotoshopt zijn. Nu zien we hoe ze als een vis op het droge naar adem hapt. Ze komt maar niet voorbij I, I, I en you, you, you. Ze zingt zonder dat ze ooit applaus in ontvangst zal nemen.
Thuis schilder je je muren niet zo snel blauw, anders had je Double Whitney eenvoudig kunnen namaken: twee televisies tegenover elkaar, paar meter ertussen, kil wit licht van een tl-buis erboven, volume op twaalf, aspirine en een glas water – Double Whitney in je huis. Ineens zin om mijn huis bluescreenblauw te verven, zodat je kunt opstaan met de kunst die je wilt, de deur uit kunt met de cliffhangers die je wilt, en ’s avonds weer thuiskomen, ware het niet dat ik een denkfout maak: zelf sta je nog steeds in een lege blauwe ruimte – het zijn anderen die projecties zien. En dan te bedenken dat Candice Breitz ook nog een Double Annie, Double Olivia en Double Karen maakte. Om die te zien had ik zo een werk op de tentoonstelling willen inruilen, maar daar ga ik gelukkig niet over, want hoe breng je zo’n bericht diplomatiek aan één van de andere kunstenaars? – Popshop, MU

* Waarom het mooiste? Schok der herkenning, terwijl ik geen noot zing. De wereld gaat ten onder, babies sterven, en ondertussen vastzitten in die eeuwige loop. I, I, I, You, You, You – en daar niet voorbij komen. Videoclipleven.

About this entry

You’re currently reading “mooiste wat ik zag in 2008*,” an entry on elke dag een bericht

Published:
3.28.08 / 11am
Category:
cultuur
Tags:
, , ,