wereld, dial history

In de 20e en 21e eeuw werden gebouwen opgeblazen, en vliegtuigen. Mensen gingen dood. Er is een overdaad aan beelden van.

Moet een kunstenaar wijzen op het kwaad, of moet hij iets moois maken? vroegen we ons af na het zien van Dial history, een gruwelijke film over vliegtuigkapingen. Het zien van al die mensen, kapers, explosies en bloed veroorzaakte een stomp in mijn maag. Ik bleef kijken. Gefascineerd, walgend, –WHAAM! weer 300 mensen. Het filmmateriaal (voornamelijk journaalbeelden) was snel achter elkaar gemonteerd en van opgewekte muziek voorzien. De horror was onuitstaanbaar. Misselijkmakend. Snel, abrupt, instant, pervers, een gruwelijk plaatje – klaar om in het geheugen opgeslagen te worden.

Is in de vorige eeuw eigenlijk ook iets goeds gebeurd? Het zal wel, moet wel, toch twijfel ik, ik weet het niet zo zeker meer, mijn netvlies blank. Het goede? Het gras groeide door, maar dat ging zo traag dat het nauwelijks te registreren viel.


About this entry