eadweard muybridge

Ik vind het verhaal van de weddenschap mooier dan het verhaal van de wetenschappelijke methode om racepaarden te trainen, dus volgt hier het verhaal van de weddenschap.
Een voormalig gouverneur van Californië raakte geïnteresseerd in het fokken van paarden. Hij kocht een ranch in Palo Alto. We hebben het over het jaar 1872, de fotografie stond in de kinderschoenen. Op een dag passeerde een paard de ranch. De gouverneur (die toevallig buiten stond) keek het paard na en beweerde tegen een vriend dat ergens tijdens de draf het paard volledig los van de grond kwam. Even zweefde. De vriend lachte hem uit. De voormalig gouverneur sloot ter plekke een weddenschap af. Hij wilde zijn gelijk bewijzen en huurde Eadweard Muybridge in.
Met 24 camera’s legde Eadweard Muybridge de draf vast. Zijn foto’s waren een sensatie. Toen de paarden (en het geld van de gouverneur) op waren ging Eadweard Muybridge door met het portretteren van de mens. Dat deed hij niet om de mens te vleien. Hij fotografeerde de mens als naakt, kaal ding. Op elke foto een functie: traplopen, tillen, buigen. Hij legde de mens vast zoals je een technische tekening maakt: in aanzichten, met camera’s die sneller klikten dan de hoefslag van een paard.
‘Een gedocumenteerd leven in 75 momentopnames is liefdevoller, elk jaar een foto, onder een grijze hemel, zodat iemands trekken goed uitkomen,’ schreef ik vijf jaar geleden. Nu denk ik daar anders over. Muybridge methode is net zo liefdevol. Dat beangstigt me. Alles wat je schrijft is zo voorlopig – deze woorden zijn al niet meer van mij.

About this entry

You’re currently reading “eadweard muybridge,” an entry on elke dag een bericht

Published:
12.18.05 / 8am
Category:
fotografie
Tags: