marlboro country

In 1995 mocht je nog reclame maken voor sigaretten, dus reden we op een dag met zijn vieren in een Jeep door Marlboro Country – om in het landschap van de reclame reclame te maken voor Marlboro. Het was de bedoeling dat we het landschap filmden. Daartoe hadden we in Nederland video-instructie gehad. Als Youtube in 1995 had bestaan had ik kunnen linken naar het filmpje dat we gemaakt hebben, maar helaas zit ik met een videoband die elke dag een beetje meer zal vervagen – en waarop bovendien niet het verhaal staat dat ik wil vertellen, over onze Jeep. Die Jeep was ongelooflijk sterk. Op de tweede dag reden we ermee over rotsen.

Ik zal feitelijk en zakelijk verslag doen van wat ik ervoer als een wonder.

We waren in Moab. Omdat de echte highlights, Grand Canyon en Monument Valley, nog moesten komen, was ik terughoudend toen ik kennismaakte met onze gids (zijn naam is mij ontschoten, maar ik noem hem Jim). Jim stuurde ons door een met rotsblokken bezaaid stuk canyonland. We reden stapvoets. Toen we niet verder konden, stapte Jim uit en klom op een rotsblok. Zijn vrouw nam het stuur over. Wij stonden als schapen achter haar geparkeerd. Jim lachte zijn all-american smile. Wij keken vragend omhoog. –Moeten we hier overheen? Jim knikte. –No way, dacht ik, wat een hoogmoed. De voorkant van de Cherokee stak de lucht in en wees naar de hemel waar we die nacht – ingeritst in felrode gesponsorde slaapzakken – sterren zouden tellen omdat de wereld om ons heen te mooi was om te slapen. (Ik droom nu nog wel eens van de motorkap van de Cherokee die vervaarlijk omheeg steekt, de hele voorruit gevuld met blik en motorkap, hoe zijn we ooit weer op aarde gekomen?)

Toen geschiedde het wonder. We reden verticaal de lucht in.

Jims lach loodste ons omhoog. Mijn lichaam verzette zich, mijn geest achtte het onmogelijk, maar het gebeurde. We reden de hemel in en schraapten ronkend de rotsen schoon. Was het de hand van God of van de Duivel? Ik zat erbij in een vuilspuitende naar Native Americans vernoemde auto en keek ernaar. Als ik een stok had gehad, had ik hem vol ontzag op de rotsen gegooid. De komende twee weken was alles mogelijk. Jim lachte. (Dit is redundant, de man lachte altijd, bleef lachen, lacht waarschijnlijk op zijn sterfbed nog. Ik had net zo goed kunnen schrijven: Jim.)

Ik zat in de jeep met Marijke. Gelukkig is er internet om te zien hoe het haar sindsdien is vergaan.

About this entry

You’re currently reading “marlboro country,” an entry on elke dag een bericht

Published:
12.8.01 / 10pm
Category:
leven
Tags: