gespiegeld in glazen ramen

Onvoorstelbaar dat je vroeger foto’s nam zonder direkt het resultaat te zien. Dat je het rolletje naar de winkel bracht en twee weken later ophaalde. Dat je er het beste van hoopte als de man van de fotowinkel het gele mapje over de balie naar je toeschoof. Dat je rode ogen niet kon wegphotoshoppen. Nooit opende ik in het bijzijn van de man het mapje. Met het mapje naar huis om in de privacy van je slaapkamer de foto’s te bekijken. Daarmee was je binnen een minuut klaar – het waren er 36 – vervolgens verdwenen de foto’s in een la. Tegenwoordig ziet de hele wereld je foto’s. Ik deed altijd mijn best om gelukte foto’s te maken. Zon in de rug, scherpstellen. Tegenwoordig vind ik imperfectie rustgevender, misschien omdat je zo gewend bent je best te doen op een foto dat op een gegeven moment de balans zoek is: mensen in het midden, dingen scherp. Iets in mij verlangt inmiddels naar de mislukking, naar mensen die er half afvallen, die niet stilzitten omdat ze rusteloze benen hebben, die in een roodzweem staan omdat het fototoestel bloed heeft opgehoest, die je recht aanstaren met een blik die doodt.

About this entry

You’re currently reading “gespiegeld in glazen ramen,” an entry on elke dag een bericht

Published:
12.9.01 / 4pm
Category:
leven
Tags: